Gedachten

Je zegt ja, en ergens in je buik trekt iets samen. Heel even. Je hebt alles al goed afgewogen, dus je gaat verder.

"Dit had ik echt even nodig." Het wordt vaak heel zacht gezegd, als na een meditatie de ogen weer opengaan.

De rivier haast zich niet. Toch komt ze altijd waar ze moet zijn.

Na afloop van de sessie zei een deelnemer: "Dit is meditatie op een ander niveau."

Soms ben je aan het eind van de dag zo moe dat je lichaam alleen nog maar wil rusten. Maar je hoofd gaat door. Het maakt lijstjes, kijkt terug op…

"Laat het nou toch los." Hoe vaak heb je dat al tegen jezelf gezegd? En hoe vaak bleef het daarna gewoon door je hoofd spoken?

Soms pieker je wekenlang over een keuze en kom je geen stap verder. Is de keuze die je wilt maken wel de juiste? De twijfel trekt je heen en weer.