Wat je lichaam al wist

Je zegt ja, en ergens in je buik trekt iets samen.
Heel even. Je hebt alles al goed afgewogen, dus je gaat verder.

Soms weet je lichaam al iets eerder dan jij.
Misschien die vermoeidheid die er al weken zit.
Misschien je schouders die omhooggaan bij die ene afspraak.
Misschien die zucht van opluchting als iets toch niet doorgaat.

In je hoofd kun je zo overtuigd zijn van de weg die je gekozen hebt, dat zulke signalen niet opvallen. Niet omdat je niet luistert, maar omdat je idee soms te sterk is.

Pas later, als je het in je hoofd ook toegeeft, valt alles op zijn plek. "Eigenlijk voelde ik het al."

In meditatie wordt het stil genoeg om die kleine signalen weer te voelen. Wat ik merk, is dat ze er bijna altijd al die tijd waren. Zoals de nerven in een blad: het licht laat ze alleen zien.

Hoe laat jouw lichaam het je meestal weten: met onrust, of juist met vermoeidheid? Of allebei?